เสียงสุดท้ายของลมหายใจ...
เสียงสุดท้ายของลมหายใจ... By...sakuma
ผมเดินไปตามถนนอันขาวโพรน ไอเย็นจากร่างกายของผู้คนกระทบอยู่ข้างกายผม
ผมไม่อาจหลีกหนีความหมายของการสิ้นใจได้เลยหรือ?
ราวกับว่าจะแตกสลายลงไปทันทียามเมื่อผมมองตาเธอ...พระอาทิตย์อันร้อนแรงนั้นหลอมละลายวิญญาณผมให้มอดไหม้
เธอผู้เป็นยิ่งกว่าชีวิต...เธอผู้เป็น...มากยิ่งกว่าหัวใจ...
เอนกายลงบนธารนำที่จับตัวเป็นนำแข็ง...ความหนาวเย็นไม่ได้อยู่เพียงแค่ภายนอก
แต่กลับซึมลึกจมดิ่งสู่ขั่วหัวใจ.....
เธอเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่ดับลงไปแล้ว...ปล่อยให้โลกอันโสมมอย่างผมต้องตกลงสู่ห้วงเหวแห่งความหนาวเหน็ด
เมื่อมือนี้ไม่อาจไขว้คว้าเธอมาได้อีกแล้ว ก็จำต้องบอกลา....
ผมหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว...
การมีชีวิตอยู่สิ!ถึงเป็นเรื่องที่น่าเศร้า....การแตกดับไปสิ!ถึงเป็นเรื่องน่ายินดี...
ผู้ที่มีชีวิตอยู่ต่อไปนั้น...จำต้องเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมายและเงื่อนไขใดๆบนถนนอันขาวโพรนนี้ต่อไป
แต่ผู้ที่แตกดับนั้น...จะได้หลับอย่างสงบสุข ในที่ๆไร้ซึ่งความเจ็บปวดใดๆ...
โอบกอดโลกไรซึ้งตัวตนของผมไว้...เป่าเบาๆที่แสงเทียนแห่งความหวังอันริบหรี่
เธอได้จากผมไปแล้ว...จบสิ้นเสียทีความหวังลมๆแล้งจากหัวใจของผม
ดวงอาทิตย์ได้ดับลงแล้ว...จบสิ้นแล้วกับคำว่า "มีชีวิตอยู่" อันแสนหลอกลวง
เก็บภาพของเธอใส่กล่องแล้วโยนลงกองไฟ....ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเก็บมันไว้....
เพียงแค่รูปภาพ...หาใช่ตัวจริงของเธอไม่...
เธอที่ผมรักมีอยู่เพียงคนเดียวในโลก........
หญิงอันเป็นที่รักของผม...มีอยู่เพียงคนเดียวในจักรวาลนี้...
ผมจะเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ ในส่วนลึกของจิตใจ
และคิดถึงเธอในทุกโมงยามของชีวิต...
โปรดเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจคุณ...
เพราะคุณ...อาจไม่ได้มีโอกาศคิดถึงมันมากนัก
..........EnD.........
ข้อความบ้าๆบอๆนี้เขียนขึ้นจากความรู้สึกส่วนตัว
ที่เกิดขึ้นชั่วขณะหนึ่งในห้วงอารมณ์ของผม(เจ้าของไดอารี่)
ไม่ได้มีการคัดลอก หรือเลียนแบบมาจากหนังสือหรือเอกสารใดๆทั้งสิ้น
โปรดใช้วิจารณยานในการอ่าน และคอมเม้น
หากคอมเม้นของใครผู้ใด ก่อให้เกิดความไม่สงบ
หรือเป็นข้อความที่ขัดต่อความรู้สึกในไดอารี่ของผม
จะขอลบคอมเม้นนั้นทันทีเมื่อผมเข้ามาดู
โปรดใช้วิจารณยานในการคอมเม้นด้วยครับ
ขอคุณครับ(โค้ง....)
ผมเดินไปตามถนนอันขาวโพรน ไอเย็นจากร่างกายของผู้คนกระทบอยู่ข้างกายผม
ผมไม่อาจหลีกหนีความหมายของการสิ้นใจได้เลยหรือ?
ราวกับว่าจะแตกสลายลงไปทันทียามเมื่อผมมองตาเธอ...พระอาทิตย์อันร้อนแรงนั้นหลอมละลายวิญญาณผมให้มอดไหม้
เธอผู้เป็นยิ่งกว่าชีวิต...เธอผู้เป็น...มากยิ่งกว่าหัวใจ...
เอนกายลงบนธารนำที่จับตัวเป็นนำแข็ง...ความหนาวเย็นไม่ได้อยู่เพียงแค่ภายนอก
แต่กลับซึมลึกจมดิ่งสู่ขั่วหัวใจ.....
เธอเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่ดับลงไปแล้ว...ปล่อยให้โลกอันโสมมอย่างผมต้องตกลงสู่ห้วงเหวแห่งความหนาวเหน็ด
เมื่อมือนี้ไม่อาจไขว้คว้าเธอมาได้อีกแล้ว ก็จำต้องบอกลา....
ผมหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว...
การมีชีวิตอยู่สิ!ถึงเป็นเรื่องที่น่าเศร้า....การแตกดับไปสิ!ถึงเป็นเรื่องน่ายินดี...
ผู้ที่มีชีวิตอยู่ต่อไปนั้น...จำต้องเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมายและเงื่อนไขใดๆบนถนนอันขาวโพรนนี้ต่อไป
แต่ผู้ที่แตกดับนั้น...จะได้หลับอย่างสงบสุข ในที่ๆไร้ซึ่งความเจ็บปวดใดๆ...
โอบกอดโลกไรซึ้งตัวตนของผมไว้...เป่าเบาๆที่แสงเทียนแห่งความหวังอันริบหรี่
เธอได้จากผมไปแล้ว...จบสิ้นเสียทีความหวังลมๆแล้งจากหัวใจของผม
ดวงอาทิตย์ได้ดับลงแล้ว...จบสิ้นแล้วกับคำว่า "มีชีวิตอยู่" อันแสนหลอกลวง
เก็บภาพของเธอใส่กล่องแล้วโยนลงกองไฟ....ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเก็บมันไว้....
เพียงแค่รูปภาพ...หาใช่ตัวจริงของเธอไม่...
เธอที่ผมรักมีอยู่เพียงคนเดียวในโลก........
หญิงอันเป็นที่รักของผม...มีอยู่เพียงคนเดียวในจักรวาลนี้...
ผมจะเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ ในส่วนลึกของจิตใจ
และคิดถึงเธอในทุกโมงยามของชีวิต...
โปรดเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจคุณ...
เพราะคุณ...อาจไม่ได้มีโอกาศคิดถึงมันมากนัก
..........EnD.........
ข้อความบ้าๆบอๆนี้เขียนขึ้นจากความรู้สึกส่วนตัว
ที่เกิดขึ้นชั่วขณะหนึ่งในห้วงอารมณ์ของผม(เจ้าของไดอารี่)
ไม่ได้มีการคัดลอก หรือเลียนแบบมาจากหนังสือหรือเอกสารใดๆทั้งสิ้น
โปรดใช้วิจารณยานในการอ่าน และคอมเม้น
หากคอมเม้นของใครผู้ใด ก่อให้เกิดความไม่สงบ
หรือเป็นข้อความที่ขัดต่อความรู้สึกในไดอารี่ของผม
จะขอลบคอมเม้นนั้นทันทีเมื่อผมเข้ามาดู
โปรดใช้วิจารณยานในการคอมเม้นด้วยครับ
ขอคุณครับ(โค้ง....)
เม้น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
อัพแล้วน๊าค๊าฟฟฟฟฟ
ฝากด้วยแล้วกาน
Tc. ฮ่ะ